OTHER PHOTOSHOP WORKS

HOME        Filmposters (Recent)         Filmposters (Old)         Wallpapers       Other Photoshop Works      Videos         Drawings   

 

ZIE

Iedereen kijkt.

Iedereen kijkt naar hem.

Iedereen kijkt maar niemand ZIET hem.

Ze zijn blind. Ze verdrinken in hun onwetendheid.

Ik voel me almachtig. Ik zie hem wel.

Ik ZIE wat zij niet zien.

Als een diamant tussen de rotsblokken schittert hij als enige.

Een bijzonder individu in de donkere koude massa.

Ik kijk niet naar hem, ik ZIE hem.

Zijn naakte emoties, zijn ziel, zijn essentie, zijn wezen.

Ik laat de barrières van uiterlijke aantrekkingskracht en oppervlakkigheid ver achter mij.

Ik ZIE hem.

Zie… mij.

Zie mij, zoals ik jou ZIE.

Doorzie mijn glazen masker.

Doorzie de stoere jongen, doorzie de grappige jongen, doorzie de verschillende lagen waar ik mij achter verschuil.

Doorzie het masker dat ik voorhoud en ZIE mij.

Hij ziet mij.

Mijn ware ik, voorheen zo goed verborgen en nu blootgesteld.

Hij ziet me.

Hij leest me.

Hij voelt me.

Ik geef me over.

Het is hemels.

 

Marcel Jansen, Juli 2009

Zondagnacht.

Het is stil, het is donker.

Nog moe van de wilde zaterdagavond ligt hij warm en comfortabel in zijn tweepersoonsbed.

Hij kijkt naar de lege slaapplaats naast hem. Een aanblik dat hij graag anders ziet en ook lang anders heeft gezien. Dat deel van het bed is nu koud, schoon, opgemaakt, onaangeraakt.

“Wat doe ik fout?”, denkt hij.

Vele gedachtes en vragen zweven door zijn hoofd, zoveel tegelijk dat hij ze niet eens meer goed merkt. Het is als geluid. Teveel geluiden op hetzelfde moment kunnen oorverdovend zijn. Hij besluit te gaan slapen en doet het licht uit.

Nog even snel 2 smsjes beantwoorden, zijn wekker checken en dan sluit hij zijn ogen.

Duisternis. Hij zucht en probeert zich volledig te ontspannen.

Hij heeft nu zijn visie niet meer om zichzelf af te leiden van zijn gedachtes.

Hij wordt er volledig aan blootgesteld.

Het duurt niet lang voordat zijn ademhaling versneld.

Stop” Hij voelt zich ongemakkelijk.

Het is teveel. Teveel voor 1 mens. Hij kan er niet meer tegen.

Die ene enge, maar verlossende, gedachte schiet voor de zoveelste keer door zijn hoofd.

Hij weet heel goed dat hij daar NOOIT aan toe zal geven, maar de verlossing lijkt hemels.

Zijn ademhaling gaat nog sneller. Dieper.

Zijn mond trekt krom, zijn wenkbrauwen verlagen. Snel komt hij overeind, rukt het gordijn open en kijkt naar buiten. Het is stil, donker. Geen teken van leven.

Hij huilt.

Terwijl hij daar zit, bewust van oude pijn, realiseert hij zich dat hij ondanks deze inzinking, toch sterker is geworden dan hij was. De tranen stoppen al snel. Een diepe zucht.

“Haal het positieve uit het negatieve”

Goed, nu maar opnieuw proberen te slapen.

 

Marcel Jansen – Juni 2009

Vanmiddag zag ik hem.

Zo opeens, uit het niets.

Hij leeft nog!

Ik wist zeker dat hij er niet meer was.

Dat hij ten onder was gegaan aan alle pijn, maar niets is minder waar.

Al het negatieve, al het verdriet. Hij heeft het allemaal verdragen en overwonnen.

Demonen en nachtmerries verdrongen.

Hij leeft!

Ik kan het niet geloven.

Hij is terug en schijnt feller dan ooit tevoren.

Zijn bestaan wordt verwelkomd met een oorverdovend applaus en een staande ovatie.

Welkom thuis lieve jongen. Welkom thuis.

 

MJ – OKT. 2009

...